{"id":2937,"date":"2014-02-22T11:40:31","date_gmt":"2014-02-22T11:40:31","guid":{"rendered":"https:\/\/hansvandergugten.nl\/?p=2937"},"modified":"2016-12-14T22:26:18","modified_gmt":"2016-12-14T21:26:18","slug":"ich-bin","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/hansvandergugten.nl\/?p=2937","title":{"rendered":"Ich bin"},"content":{"rendered":"

\"th\"<\/a><\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

Vanmorgen in de halfslapende toestand die we sudderen kunnen noemen viel er opeens weer een kwartje.
\n(Ik wordt zo nog eens slapend rijk, wil mijn mind dan wel even kwijt).
\nIk lag in gedachten, of beter gezegd de geest was actief en ik was daar getuige van.
\nDe gedachten gingen over een reactie op de opmerking gister dat India toch zo mooi is en over de vraag hoe ik daar rustig maar toch duidelijk op zou kunnen antwoorden.
\nIk kan dan zien dat er iets in mij geraakt is en er er een neiging is mij te verdedigen.
\nOok ben ik mij ervan bewust dat iets in mij (getver, ik lijk de New Age wel) zich er aan stoort dat dat mij bezig houdt.
\nEn zo gaat dat maar door. Mijn hele leven al, zeg maar.
\nEn opeens valt het kwartje. Rinkel de Kinkel. Nieuwe helderheid. Er gaat mij een beleefd licht op. Beleefd in de zin van ‘direct in mijn lijf als waar ervaren’.<\/p>\n

Ik las gister bij Sloterdijk nog dit citaat van Nietsche: ‘Het jij is ouder dan het ik’.
\n(Sloterdijk voegt er zelfs aan toe dat Nietsche hiermee het kernwoord van de moraalfilosofie van de twintigste eeuw heeft geleverd).<\/p>\n

En opeens ervaar ik dus dat dat waar is. ‘Jij’ was er eerder dan ‘ik’. In de zin dat voor het jij er een wij was. Maar dat wij was een versmolten wij, het bestond nog niet als zodanig.
\nHet bestond nog niet uit jij en ik.
\nPas toen ik op jou, op jullie ging reageren (het zal wel sputteren geweest zijn, opper ik met uit zelfkennis voortkomende zelfspot) is er iets ontstaan dat later ik is gaan heten.
\nIk stel me voor dat dat schematisch als volgt is gegaan:
\n*Nee niet doen, nee niet doen, nee niet doen.
\n*Jij moet je mond houden!
\n*Ik?
\n*Ja, jij!<\/p>\n

Afijn, veel later zal dat in Hollywood leiden tot de klassieker ‘Are you talking to me<\/a>?’<\/p>\n

Ik ben sinds half december j.l. in India.
\nEn ja, het is daar prachtig. En ja ook stront is mooi, maar het stinkt zo.<\/p>\n

Sinds mijn (langste ooit) verblijf in India ben ik een substantieel deel van de tijd ziek geweest.
\nHier in Varanasi zitten er af en toe bloedsporen in mijn snot.
\nEn ik ben in feite chronisch verkouden.
\nIk ben geen hop in hop uit toerist. Ik zal hier in Varanasi in totaal ruim drie weken verblijven. En dan ga je ook zien dat aan het opruimen van de troep heel hard wordt gewerkt. Maar het valt niet te ontkennen (met eigen oren weer gehoord) dat er hier over de mensen die dat doen, wordt gepraat als over ‘hullie van de laagste kaste’, met een vanzelfsprekendheid alsof het kastesysteem alleen in de hoofden van westerlingen is afgeschaft.<\/p>\n

En al die kindjes die mij hier van die kaarsjes met Afrikaantjes in een bakje proberen te verkopen.
\n(Om aan te steken en in de Ganges te laten wegdrijven, goed voor de accumulatie van
\neen bepaald soor karma).
\nHet gedrag van die kinderen is soms hardverscheurend.
\nJe ziet voor je hoe ze gemept zullen worden als ze niet genoeg verkocht hebben.
\nSoms echt dreinend, huilend of wenend blijven ze je aanklampen.
\nTerwijl er toch op elke niet Indiase toerist wel tienduizend Indiase pelgrims in grote groepen zich rondbewegen.
\nMaar nee, ik moet die gekkigheid kopen. En ik doe het niet. Ik volsta met volhardend nee zeggen, doortastend doorlopen en soms in het spelen van spelletjes met zo’n fanatiek verkopertje. Maar dat alleen als ik een begin van een verstopte glimlach heb gezien waaraan ik aflees dat er bewustzijn is van het gespeelde spel. Dan loop ik een trap op en dan opeens weer een paar treden naar beneden en dan weer omhoog. En dat kind dus ook mee. In het gunstigste (en wat mijn intentie betreft het beoogde) geval hebben we dan heel even samen plezier.
\nJa, ik ben mezelf (nog) steeds aan het opvoeden.
\nEn ja, ik doe dat anderen ook aan.<\/p>\n

Helaas, helaas, helaas, onwijs veel mensen willen helemaal niet weten wat er allemaal te weten valt.
\nOf, heel leerzaam, zoals Sloterdijk het omschrijft:
\n“Het behoort tot de meest algemene kenmerken van het menseneiland dat haar
\nbewoners zich al vroeg opsplitsen in zulke die sterk gegrepen zijn door
\nwaarheidsspanningen en zulke die cognitieve stresssituaties liever uit de weg gaan.”
\n(p 300)<\/p>\n

Eerder pleegde hij al deze zin: ” De publieke hysterie is het democratische antwoord op het expliciete, nadat het niet meer te loochenen valt.” (p 107)<\/p>\n

En, we zijn nu toch bezig: ” De waanvoorstellingen in de moderne collectieven worden sinds de jaren twintig van de vorige eeuw gedragen en gevoed door ononderbroken communicatie via pers en radio. (…..). De zelfvergiftiging van de ‘maatschappij’ door massacommunicatie is een fenomeen dat door de oudere tijdgenoot van Herman Brock, Karl Kraus, voortdurend geobserveerd werd en dat hij zijn hele leven bestreden heeft, (…..),. Laten we niet vergeten dat hij al in 1908 de Europese spanningen in het beeld van de ergste atmosfeervervuiling bezworen had: ‘Aan alle kanten stijgen de gassen uit de gier van de wereldhersenen, de cultuur wordt de adem afgesneden’ ”
\n(p 312)<\/p>\n

En, grote stappen gauw thuis, er is niet veel veranderd sedertdien.
\nDe massamedia zijn het sluipende rattengif van het westen, in feite van de hele wereld.
\nIk steel nog een lang citaat van Sloterdijk (Filmpje<\/a>!).
\n“Hoe de fonotopische synchronisatie van de oren in feite tot stand komt, kunnen we aan de hand van de zogenoemde volksmuziek en hitparades in de moderne maatschappij illustreren; zij hebben als enige functie het materiaal voor herhalingen op te leveren. Men begint met een of ander stuk dat goed in het gehoor ligt en voorziet op grond van onderzoeksresultaten in de behoefte aan \u00a0eeuwige terugkeer van het succesvolle zelfde. De rest is akoestische autosuggestie. Vanuit dit perspectief gezien levert de moderne audio-massacultuur een nagenoeg perfecte reconstructie van het primitieve fonotoop – met dit verschil dat deze laatste voor het samen-zijn van mensen met hunsgelijken in een steeds onveiliger wordende wereld een evolutionaire noodzaak vormnde, laten we zeggen een akoestisch immuunsysteem, dat de groep hielp in het continuum van haar eigen stemming te blijven, terwijl het akoestisch populisme (…..)\u00a0\u00e9\u00e9n grote oefening is in regressie, met als enig doel de oren van het collectief dicht te stoppen en ze aldus doof te maken voor informatie en andere, respectrievelijk nieuwe geluiden. Hoever dat gaat, blijkt behalve uit de populaire muziek (…..) uit de moderne vrouwentijdschriften, die zich erop toeleggen de zogenaamde innerlijke stem van de lezeressen op te vangen. Ze vormen een antropologisch informatief medium omdat ze de gedrukte versies van de totalitaire gossip<\/em> zijn. Ze streven systematisch naar de verwisseling van communicatie met informatie; het niet-nieuwe presenteert zich voortaan steeds als het allernieuwste – \u00a0de meest actuele voorbeelden van de eeuwige terugkeer moeten voor informatie doorgaan. Deze vrouwen-rond-de-waterput-ontologie gaat er bijna getrouw de waarheid vanuit dat er niets nieuws onder de zon mogelijk is. Van het kunstlicht en zijn voortbrengselen, de innovaties, heeft men hier nog geen benul.’<\/p>\n

Een mooi moment om de laatste mail van Robert aan jullie te presenteren.
\n(Zie voor twee onvolprezen foto’s van Robert hier<\/a>).<\/p>\n

Hi folks,<\/strong><\/em><\/div>\n
\u00a0 \u00a0\u00a0<\/strong><\/em><\/div>\n
This is a breath of fresh air. Popular press AND depth – an amazing combination!<\/strong><\/em><\/div>\n
\u00a0<\/strong><\/em><\/div>\n
First check out Alain de Botton’s reasons (here)<\/a> for starting The Philosopher’s Mail, followed by\u00a0this article from the new Mail in particular:-<\/strong><\/em><\/div>\n
\u00a0 \u00a0 \u00a0\u00a0http:\/\/www.philosophersmail.com\/050214-what-monbiot.php<\/a><\/strong><\/em><\/div>\n
\n
\u00a0<\/span><\/strong><\/em><\/div>\n
\n

 <\/p>\n

Kind regards,<\/span><\/strong><\/em><\/div>\n

 <\/p>\n

\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0<\/span><\/strong><\/em><\/div>\n

 <\/p>\n

Robert<\/span><\/strong><\/em><\/div>\n


\n<\/span><\/em><\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n

Lof voor dit zoveelste goedbedoelde project.<\/p>\n

We blijven het proberen. Of, om die andere Robert, mijn jeugdidool Kennedy, te parafraseren: Ich bin ein Optimystiker.<\/p>\n

Alaaf.<\/p>\n

PS. Het regent weer in Varanasi. Ik zit op mijn bed en schrijf. Ik kijk uit, door de beregende ramen, over een grijze Ganges met een mistige grijze horizon.
\nIk zit droog en voel me als een vis in het water.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

            Vanmorgen in de halfslapende toestand die we sudderen kunnen noemen viel er opeens weer een kwartje. (Ik wordt zo nog eens slapend rijk, wil mijn mind dan wel even kwijt). Ik lag in gedachten, … Continue reading →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":2938,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_s2mail":"yes","jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[5],"tags":[],"class_list":["post-2937","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-mijn-weblog"],"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/hansvandergugten.nl\/wp-content\/uploads\/2014\/02\/th.jpg","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p1tD9I-Ln","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/hansvandergugten.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2937","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/hansvandergugten.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/hansvandergugten.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/hansvandergugten.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/hansvandergugten.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2937"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/hansvandergugten.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2937\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4676,"href":"https:\/\/hansvandergugten.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2937\/revisions\/4676"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/hansvandergugten.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/2938"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/hansvandergugten.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2937"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/hansvandergugten.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2937"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/hansvandergugten.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2937"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}